خانه سفال تبریز
چهارشنبه ٢ اسفند ۱۳٩۱ ساعت ٥:٢٥ ‎ب.ظ | نوشته ‌شده به دست ریرا | ( نظرات )


موضوع : سفال
وضعیت : فعال
وابستگی : سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور
سال تاسیس : 1384 هجری شمسی، بنا قاجاری
ساعت بازدید : 17-8
روزهای تعطیل : ایام تعطیل
بهای بلیط داخلی : -
بهای بلیط خارجی : -
نشانی : تبریز، خیابان شمس تبریزی، ایستگاه گرو، کوچه صرافلار
تلفن : 5242458-0411
 
 
معرفی
 
یکی از خانه های قدیمی تبریز که به موزه سفال تبدیل شده و به علت اطلاع رسانی ضعیف افراد کمی با آن آشنا هستند خانه صرافلار یا همان موزه زنده سفال تبریز می باشد.
این بنای زیبا و قدیمی جزو آلبوم خانه های تاریخی تبریز می باشد که تاریخ بنای آن به دوره قاجاریه و پهلوی بر می گردد. بنا شامل یک زیر زمین و یک طبقه فوقانی می باشد که با معماری زیبا و اصیل ایرانی زیبایی خاصی به خود گرفته است ، نمای اصلی بنا دارای ایوان می باشد که بر روی دو ستون استوار شده است و با گچبری های زیبایی تزیین شده است.
در چند سال اخیر این بنا توسط سازمان میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری استان خریداری شد و پس از مرمت و بازسازی به مرکز آموزش هنرآموزان و تجمع هنرمندان رشته سفالگری تبدیل و از سال 1374 نیز بعنوان نمایشگاه و خانه سفال در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفت .
موزه سفال ( خانه سفال )
موزه زنده سفال تبریز فضایی است که پیغام نیاکان ما را در عرصه سفالگری به گوش، چشم ما، دست ما و مهمتر از همه به روح ما میرساند. به روح انسان قرن بیست و یکم که از فطرت خود فاصله زیادی یافته و در آرزوی وصل به اصل خود است.
خاک در دسترس ترین و نخستین ماده ای بوده که بشر آغازین با آن بسیاری از نیازهایش را برطرف کرده است. خاک را با آب مخلوط نموده و از آن گل ساخته، و با گل به لذت و قدرت آفرینش رسیده است. گل فرم پذیر و نقش پذیر بوده، با آن خشت و پیاله ساخته تا به نیازهای زندگی روزمره اش ، جواب دهد و بعد اندیشه هایش را برآنها نقش زده است. با ساخت پیکره هایی از گل به باورها و ترس هایش پاسخ گفته است. با آتش دیدن ساخته های گلینش شاهد معجره ای شده است : همه چیز در آتش میسوخته و گل درکام آتش سخت تر و ماندگارتر میگردیده است!
سفالینه ها حتی پس از مرگ نیز با نیاکان ما همراه می شدند تا در حیات بعدی مورد استفاده قرار گیرند و امروز همان سفالینه ها ، پیام گذشتگان را به ما میرسانند.
 
داستان آخرین سفالگران بومی منطقه 
 
معادن غنی خاک سفید (ترکیبات کائولن)، این خطه در منطقه مرند واقع است. روستای زنوز مرند در دامنه کوه آق داغ، مرکز سفالگری با خاک سفید بوده است. به نقل از استادکاران سفالگر معاصر ما (استاد عباس قابچی و استاد احمد قابچی) از چند نسل قبل از آنها سفالگری با خاک سفید در روستای زنوز رواج داشته است.
خانواده قابچی پدر (محمد) و دو پسر (عباس و احمد) که نام خانوادگیشان معرف شغلشان میباشد به شهر تبریز مهاجرت کردند و در کارگاهی در محله درب سرخاب به سفالگری مشغول شدند.
روند تولید و شرایط بازار برای آنها در این چند دهه با فراز و نشیبهایی همراه بوده است که متاسفانه در دهه های اخیر با افول مخاطب مواجه شده بود.
از سال 1373 پشتیبانی آگاهانه و بستر سازی مناسب سازمان میراث فرهنگی استان از سفالگری بومی منطقه تاییدی بر تحقق نظریه استاد فریده تطهیری مقدم در رابطه با سفال ویژه منطقه بوده است.
» در گوشه گوشه این آب و خاک استادکاران سخت کوش و با همتی هستند که آخرین نسل حافظان فرهنگ و هنر بومی ما میباشند . قدر آنانرا بدانیم و زمان را از دست ندهیم. با نگاهی آگاهانه و آسیب شناسانه بستر تداوم حیات فرهنگی آنان را فراهم کنیم. «


موزه زنده سفال، بخشهای مختلف خانه سفال

1- نمایشگاه دائمی از آثار استاد عباس قابچی، استاد احمد قابچی و استاد فریده تطهیری مقدم و بهترین آثار هنرمندان و هنرجویان سفالگر استان آذربایجان شرقی با خاک سفید

2- حوضخانه
محل برگزاری نمایشگاههای موقت از آثار هنرمندان سفالگر به صورت انفرادی و گروهی و برگزاری جلسات نقد و بررسی و اجتماعات هنری و فرهنگی

3-  فروشگاه دائمی برای عرضه آثار هنرمندان سفالگر

4- کلاسهای آموزشی 
کلاس چرخکاری
کلاس نقاشی روی سفال
کلاس آشنایی با مراحل تولید سرامیک سنتی با خاک سفید آذربایجان

5- ارائه مراحل مختلف کار سفالگری با خاک سفید به روش سنتی (بازدید با هماهنگی قبلی) شامل: آماده سازی گل – چرخکاری و تراش بدنه – آماده سازی لعاب- خرد کردن شیشه – کار با آسیاب سنگی – آماده سازی رنگینه مس – پخت اول ، لعاب زنی – پخت دوم ، کوره چینی

منبع:سایت سازمان میراث فرهنگی

 

این مطلب رو با یاد گذشته هام و روزایی که اینجا گذروندم و به احترام استاد عزیزم خانوم محمد علی می نویسم که حق بزرگی به گردن من دارن و هنر چرخکاری سفال رو از ایشون یاد گرفتم و همیشه برام عزیز هستن !


برچسب‌ها: آثار معماری

 
دیگر موارد